"ikimizin de hayatında başrol sendin" diyebildi sadece mahkeme sarayının çıkış koridoruna iki polis eşliğinde götürülürken... görünürde boş boş baktı sadece arkasından aslında kuru kuruya ağlıyordu... son 17 günü düşünürsek bu hiç de şaşılacak bir durum değildi... 3/62 sayılı Yasayla tadil edilen Fasıl 154 Ceza Yasasının 205. maddesine aykırı adam öldürme suçuyla yargılanmıştı... tam 15 yıl... taammüt dışı adam öldürme taamüt unsuru kelepçeliydi... ilerledi... kapıda kuru ağlayan kızın annesi küfürlerle karşıladı onu... hayıflanamadı bile... biliyordu ki bütün bunların suçlusu yine kendisiydi cinayete zemin hazırlayan yine onun umursamazlığı ve kendine olan aşırı güveniydi... garipti kendisinin 1.5 katı kalılı birini tek yumrukla öldürmüş olmasına rağmen o özgüvenden eser yoktu artık... 6 sene boyunca duyduğu özgüven ve umursamazlıktan eser yoktu dünyaya yeni gelmiş gibiydi sorumlulukların bilincine yeni varmış bir ergen gibi bakıyordu etrafına... kendi kendi "tüm bunların sorumlusu gerçekten ben miyim" diyebildi... bir kör gibi ifadesiz bakıyordu gözleri etrafa... arkasında ona ağlayan sevdiklerini farketmedi bile... "çok kalabalık.. çok" diye geçirdi içinden "yaptıklarının sonucuna kendisi bile inanamadı.." oysa okulunu yeni bitirmiş sürüyle hayali olan bir gençti... para kazanacaktı tı okuyan kardeşine destek olacak babasının zar zor yeten emekli maaşının daha fazla bölünmesine izin vermeyecekti... birkaç damla yaş süzüldü bunları kafasından geçirirken.. arkasına baktı kendisi için ağlayanları farketti bu esnada... ve yığılmasına bile izin verilmeden apar topar bekleyen cezaevi aracına "yüklendi"... 6 sene tam 6 sene 6 senede hayatında hiçbir zarar verme dürtüsü olmayan bir insan katil olabildi... ve geçen 6 seneyi düşünmeye başladı... çok masum ve temiz olduğu yıllara geri döndü... sene sonu gösterisi için hazırlamış olduğu hocalarını tefe koyan bir metne dayalı oyunu oynamak için hazırlanıyordu... tüm salon tıklım tıklımdı... şimdi kuru ağlayan kız onu anons etti... pek bir alkış fırtınası beklenmiyordu zaten... ve o gelip oyununu sahneledikçe salon kahkahalara hocalar kendi hallerine inanamadı... ne de olsa mezundu o artık rahatlıkla içini döktü öss'ye şartlanmış biri olarak... replik bitti ve sahne arkasına geri döndü... cesaretlendirsin diye arada çektiği şarabı koca bir yudum alarak bitirdi... şişeyi indirirken daha önce görmediği kadar gerçek bir güzellikle karşılaştı... ve en güzeli ona doğru yaklaşıyordu bu güzellik.. birden toparlandı ve farkettirmedi alkole alışkın olmayan bünyesinin dayanıksızlığını... "merhaba" diye en az görünüşü kadar gerçek güzellikte bir ses geldi... daha önceden farkına varamamıştı bu güzelliğin belli ki kaşlarını şaşkınlıkla çatarak "merhaba?" diyebildi... şarabın etkisinden sıyrılmış olacak ki sesin çatlak geldiğini farketti birden... "sence de sesim biraz kötü çıkıyor mu?" dedi... birden kendine geldi ve anlamsız özgüvenini takınarak "biraz" dedi... "o zaman bensiz devam edecekler" üzülmüştü... yavaş yavaş farketti sunum için onu seçenlerden birisi de kendiydi... "o zaman eve gidip en sevdiğim filmi seyredebilirim artık" dedi ve daha önce hiçkimsenin belirtemediği kadar güzel bir gülümseme belirdi o güzel yüzden o kadar etkiliydi ki az önce "biraz" diyen onun tüm özgüvenini yerle bir etti ve nedenini bile bilmeden gülümsemeye başladı sanki biri yüz kaslarını istemi dışında kasıyordu... cezaevi aracının tümsekte yavaşlamasıyla kendine geldi bir anda... artık ne o gülümseme vardı ne de o özgüveni... ama içten içe o özgüvenin yok olmasına seviniyordu ama bir daha asla o bunu yerle bir eden gülümsemeyi göremeyecekti...